Mijn levenspad loopt niet in een rechte lijn. Het beweegt. Soms bewust gekozen, soms ontstaan uit omstandigheden die ik niet had voorzien.
Ik ben opgeleid als jurist en heb jarenlang gewerkt in omgevingen waar regels, belangen en macht samenkomen. Daar leerde ik scherp analyseren, structureren en redeneren. Maar hoe langer ik in die wereld werkte, hoe duidelijker het werd dat de essentie van een conflict zelden in de regels zelf zit. De echte spanning zat tussen mensen.
Die ontdekking bracht mij bij mediation. Niet als techniek, maar als andere manier van kijken. In mediation leerde ik luisteren naar wat niet wordt gezegd. Naar de onderstroom van emoties, loyaliteiten en patronen die zich niet laten vangen in juridische kaders. Ik zag hoe conflicten vaak niet ontstaan door wat er gebeurt, maar door wat niet wordt uitgesproken.
Daar verschoof mijn werk fundamenteel. Van gelijk krijgen naar elkaar begrijpen. Van oplossingen afdwingen naar ruimte creëren.
Maar mediation bracht me ook dichter bij iets anders: mijzelf. Ik merkte hoe ik in onduidelijke of spanningsvolle situaties de neiging had om te rationaliseren, om overzicht te houden en controle te creëren. Het was een effectieve strategie, maar ook een die me soms weghield van wat er werkelijk te voelen was.
Die realisatie vormde het begin van een innerlijke reis. Een proces van vertragen, van opnieuw leren luisteren — niet alleen naar anderen, maar ook naar mijn eigen gevoel en intuïtie.
Vandaag werk ik op het snijvlak van leiderschap, systemisch werk en persoonlijke ontwikkeling. Ik begeleid mensen en organisaties die voelen dat er iets niet klopt, maar nog niet precies kunnen benoemen wat dat is. Mijn rol is niet om antwoorden te geven, maar om zichtbaar te maken wat vaak onzichtbaar blijft.
Ik geloof dat duurzame verandering begint op het moment dat we durven kijken naar wat we liever vermijden. En dat daar, juist daar, ruimte ontstaat voor iets nieuws.
